Aktualności
Klimatologiczny dylemat w ortalionie, czyli jak zostałem agentem Kremla przy 14 stopniach
Mamy połowę czerwca. Kalendarzowe lato puka do drzwi – a przynajmniej pukałoby, gdyby nie miało zgrabiałych z zimna palców. Za oknem klasyczny, polski, czerwcowy monolit: ołowiane niebo, ściana deszczu i termometr wskazujący dumne 14 stopni Celsjusza.
Wchodzę do kuchni, odpalam czajnik, patrzę na swoje stopy odziane w grube, wełniane skarpety i wypowiadam to zakazane, myślozbrodniarskie zdanie:
„Ale dzisiaj zimno”.
I w tym momencie, gdzieś w odmętach internetu, czerwona lampka na pulpicie Strażników Moralności Klimatycznej zaczyna wyć.
Anatomia zbrodni meteorologicznej
Jeszcze dziesięć lat temu powiedzenie „ale piździ” w czerwcu oznaczało po prostu, że trzeba wyciągnąć z szafy bluzę i przeprosić się z kapturem. Dzisiaj? Dzisiaj to deklaracja polityczna, sabotaż i geopolityczna prowokacja.
Jeśli w czerwcu, przy czternastu stopniach i sinych z zimna wargach, odważysz się publicznie zauważyć, że pogoda nie sprzyja plażowaniu, natychmiast uruchamiasz internetowy protokół obronny. Z mroku wyłania się sekcja komentarzy, a tam:
„Zimno?! Człowieku, PLANETA PŁONIE! To, co widzisz za oknem, to tylko lokalna, chwilowa fluktuacja kriogeniczna wywołana destabilizacją prądu zatokowego! Przez takich jak ty, negacjonistów, topnieją lodowce! Poza tym... piszesz, że jest zimno? Ciekawe, komu to sprzyja... Jasne, destabilizuj rynki energii, siej panikę. Wiemy, kto ci płaci, RUSKA ONUCO!”
I nagle stoisz tam – w swoich wełnianych skarpetach, z kubkiem malinowej herbaty – i dowiadujesz się, że twoje dreszcze są finansowane bezpośrednio z budżetu Federacji Rosyjskiej, a ich celem jest osłabienie czujności ekologicznej Zachodu.
Jak poprawnie marznąć w XXI wieku?
Żeby przetrwać współczesne lato i nie zostać uznanym za bota ze Petersburga, musimy pilnie zmienić język, jakim opisujemy rzeczywistość. Proste „brrr” już nie wystarczy. Oto krótki przewodnik, jak poprawnie narzekać na czerwcowy ziąb, by zachować status dobrego obywatela świata:
- Zamiast: „Ale dziś zimno, muszę włączyć kaloryfer”.
- Mów: „Doświadczam właśnie rzeźwiącego, inkluzywnego mikroklimatu, który w sposób dynamiczny kontrastuje z globalnym trendem hipertermicznym naszej płonącej biosfery”.
- Zamiast: „Kurczę, leje od trzech dni, nosa się nie da wystawić”.
- Mów: „Z radością witam obfity opad atmosferyczny, który gasi pożary planety, choć akurat lokalnie przyjmuje formę trwającego 72 godziny monsunu w strefie umiarkowanej”.
Dzięki temu zachowasz twarz. Będziesz co prawda kichać, a twoje pranie będzie schło na balkonie do połowy sierpnia, ale przynajmniej nikt nie zarzuci ci, że działasz na zlecenie obcego wywiadu.
Płonąca planeta w strefie komfortu
Najpiękniejsza w tym wszystkim jest ta niesamowita dysonansowa gimnastyka umysłowa. Siedzisz w pokoju, patrzysz na mapę synoptyczną, gdzie cała Europa jest zakolorowana na krwistoczerwony, niemal czarny kolor – bo przecież „planeta płonie”. Nagłówki krzyczą: „PIEKIELNY CZERWIEC, TERMOMETRY OSZALAŁY!”.
Potem patrzysz na swój własny termometr za oknem. 14 stopni. Patrzysz na ludzi na ulicy: idą w kurtkach puchowych, ale z obowiązkowymi, letnimi okularami przeciwsłonecznymi na nosie, bo przecież jest czerwiec, więc psychologicznie trwa upał. Trzęsiemy się z zimna, ale z dumnie podniesioną głową, bo wiemy, że globalnie jest nam gorąco.
Co nam zostaje? Proponuję kompromis. Proponuję założyć letnie szorty, na to wełniane kalesony, a na wierzch ortalionową wiatrówkę. Usiądźmy w oknie, patrzmy na ten czerwcowy, listopadowy deszcz i wznieśmy toast gorącym rosołem za to, żeby ta płonąca planeta chociaż na chwilę podkręciła kaloryfer.
I niech żyje globalne ocieplenie – zwłaszcza w czerwcu, bo bez niego chyba byśmy tu wszyscy zamarzli.
#NieoPolityce
