Lipcowy mróz w portfelach, czyli gdzie paruje polski pellet?

Zima co roku zaskakuje drogowców, ale żeby pellet zaskoczył Polaków w środku upalnego lipca? To nowość. Mamy środek lata, termometry pękają w szwach, a tymczasem mieszkańcy podtoruńskich Cierpic zamiast chłodzić się lodami, dostają gęsiej skórki na widok pism ze Spółdzielni Mieszkaniowej „Stokrotka”. Powód? Podwyżki opłat za ogrzewanie. Pellet w rok skoczył o ponad 30%, a na rynku – tradycyjnie o tej porze roku luźniejszym – wieje pustką.

Gdzie podziało się ekologiczne złoto, skoro u naszych zachodnich sąsiadów magazyny pękają w szwach? Czas przyjrzeć się temu, kto tym razem ogrzeje się przy ogniu płonącym w portfelach polskich rodzin.

Niemiecki dobrobyt, polska posucha. Jak to działa?

Paradoks obecnej sytuacji idealnie obnaża mechanizmy wolnego rynku, w którym patriotyzm ekonomiczny przegrywa z twardą walutą. Niemieckie magazyny są pełne, ponieważ tamtejsi dystrybutorzy zabezpieczyli kontrakty z wyprzedzeniem, często kupując... właśnie polski pellet.

Dlaczego polski produkt ucieka za granicę, zamiast grzać rury w Cierpicach?

Magia mocnego euro: Krajowi producenci pelletu wolą sprzedawać towar na Zachód. Tamtejsi odbiorca płaci w euro i bez mrugnięcia okiem akceptuje stawki, które dla przeciętnej polskiej rodziny są barierą nie do przejścia.
Wykupowanie mocy przerobowych: Niemieckie firmy, nauczone kryzysami energetycznymi z poprzednich lat, hurtowo kontraktują dostawy prosto z polskich fabryk. Dla naszego producenta to czysty zysk – stały odbiorca, gigantyczny wolumen i pewny pieniądz. Polskim hurtowniom zostają resztki.

Ministerstwo sukcesu, czyli drewno na papierze

W tym całym logistycznym chaosie pojawia się wątek polityczny, który idealnie pasuje do definicji „operacji udanej, ale pacjent zmarł”. Ministerstwo Klimatu i Środowiska z dumą ogłasza sukces: eksport nieprzetworzonego polskiego drewna do Chin spadł o połowę. Teoretycznie miliony metrów sześciennych surowca powinny zostać w kraju, zasilić rodzime tartaki i przełożyć się na tańszy pellet dla Kowalskiego.

Gdzie jest więc haczyk? W zarządzaniu. Duet Paulina Hennig-Kloska i Urszula Zielińska kieruje tym potężnym wolumenem w sposób tak nieudolny, że zamiast rynkowej ulgi, mamy surowcowy paraliż. Wprowadzane chaotycznie moratoria na wycinki, brak jasnej strategii wsparcia dla krajowych przetwórców i urzędniczy klincz sprawiły, że drewno, które nie pojechało do Azji, wcale nie trafiło do polskich pieców w przystępnej cenie. Leży w lasach lub czeka na biurokratyczne decyzje, podczas gdy przemysł pelletowy boryka się z brakiem taniego surowca. To klasyczny przykład, jak papierowy sukces w Warszawie zamienia się w drożyznę na prowincji.

Wielcy wygrani, czyli kto zarobi na polskiej rodzinie?

Kiedy przeciętny Kowalski zastanawia się, jak związać koniec z końcem przed nadchodzącym sezonem grzewczym, karuzela zysków kręci się w najlepsze. Kto w tym roku liczy zyski?

1. Eksportowi potentaci i wielcy producenci

Polski pellet ma w Europie doskonałą renomę – jest czysty, kaloryczny i relatywnie tani dla klienta z Berlina czy Monachium. Producenci, zamiast nasycić rynek wewnętrzny, wysyłają transporty na Zachód. Zarabiają podwójnie: na różnicy kursowej oraz na wyższych marżach, których polski konsument nie jest w stanie udźwignąć.

2. Spekulanci i "hurtownicy z garażu"

Brak towaru na rynku to idealne środowisko dla spekulantów. Scenariusz jest zawsze taki sam: pellet, który udaje się zdobyć w kraju, jest celowo "chomikowany" w magazynach. W lipcu słyszymy, że towaru nie ma, po to, by we wrześniu i październiku ten sam pellet objawił się w cenie wyższej o kolejne kilkadziesiąt procent. Strach przed zimą to najlepszy aktywator wysokich cen.

Lipcowy paradoks

Trudno o większy absurd niż sytuacja, w której w lipcu – kiedy popyt na opał teoretycznie powinien szorować po dnie, a ceny powinny być najniższe – Polacy dowiadują się o drastycznych podwyżkach z powodu "braku surowca".

Prawda jest brutalna: pellet jest. Tyle że nie dla nas. Został skontraktowany, zapakowany na tiry i pojechał tam, gdzie zima kojarzy się z komfortem cieplnym, a nie z finansowym nokautem. Polskim rodzinom pozostaje z zazdrością patrzeć na pękające w szwach niemieckie magazyny, podziwiać statystyki Ministerstwa Klimatu o zablokowanym eksporcie do Chin i... zaciskać pasa, zanim zima na dobre rozgości się w kalendarzu.

#NieoPolityce

Udostępnij wpis