Górnictwo na kroplówce, czyli jak rządzić kilofem za pomocą excela
Górnictwo na kroplówce, czyli jak rządzić kilofem za pomocą excela
W polskiej polityce jest pewna stała, niezależnie od tego, kto akurat zasiada w fotelach ministerialnych: gdy trzeba zlikwidować przemysł, robi się to z uśmiechem na twarzy, w garniturach od Hugo Bossa i z błogosławieństwem unijnych dyrektyw. Dzisiaj tę bolesną operację na żywym organizmie śląskiego górnictwa przeprowadza ekipa Donalda Tuska. Robi to elegancko, bez hałasu, bez rozbijania barier i bez wielkich strajków podziemnych. Zamiast tego używa się znacznie skuteczniejszej broni – pożyczek z Agencji Rozwoju Przemysłu, tabel w Excelu i eufemizmów o „głębokiej restrukturyzacji”.
Weźmy taką Jastrzębską Spółkę Węglową. Jesień 2026 roku przyniosła wielki „sukces”: miliardowa pożyczka uratowała spółkę przed natychmiastowym zawałem. Tylko że każdy, kto potrafi liczyć do dziesięciu, widzi w tym scenariusz z taniego kryminału. Daje się kroplówkę, ale pod zastaw rodzinnego srebra, a potem krok po kroku skręca się kurek z tlenem.
I tak dochodzimy do Knurowa i Szczygłowic. Miejsc, gdzie węgiel koksowy – ten słynny, bez którego europejskie hutnictwo miałoby pójść w odstawkę – wydobywa się od pokoleń. Dziś te dwa ruchy złącza się w jeden organizm tylko po to, by za chwilę jeden z nich odciąć. Bo przecież po co utrzymywać podwójną infrastrukturę, po co grzać piece i mielić węgiel w dwóch miejscach, skoro można zrobić „optymalizację”? W języku warszawskich gabinetów „optymalizacja” oznacza jedno: likwidację po cichu. Zostanie jeden szyld, jeden kadr do pilnowania procedur, a reszta – całe zaplecze przemysłowe, miejsca pracy, lokalni podwykonawcy – powędruje do tej smutnej, pokopalnianej poczekalni, jaką jest Spółka Restrukturyzacji Kopalń. Dla mieszkańca Knurowa czy Szczygłowic to nie jest żadna restrukturyzacja. To jest po prostu powolne, urzędowe duszenie miasta.
Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, z jaką obojętnością patrzy się na ludzi. Rząd chwali się, że dzięki nowelizacji ustawy górniczej tysiące pracowników masowo ucieka na urlopy i odprawy. Nazwano to „osłonami”. Prawda jest jednak brutalna: to po prostu wygaszanie pokoleń fachowców za odprawę, która na rynku nieruchomości w większym mieście wystarczy co najwyżej na kawalerkę z kredytem. Zamiast inwestować w nowoczesność, w inżynierię, w suwerenerstwo surowcowe państwa, wolimy rozdawać bilety w jedną stronę. Państwo Tuska, wzorem swoich poprzedników, woli klęknąć przed Brukselą i podpisać wyrok na własny przemysł ciężki, niż walczyć o strategiczną niezależność.
Śląsk widział już wielu grabarzy. Przychodzili komuniści z planami pięcioletnimi, przychodzili liberałowie z balcerowiczowską siekierą, przychodzili populistyczni prawicowcy, którzy przez osiem lat opowiadali bajki o potędze węgla, a zostawili kasy świecące pustkami. Dziś rządzi Tusk i jego ekipa, która polskie górnictwo likwiduje w bieliźnie korporacyjnych procedur. Bez hałasu, bez dymu z opon na autostradzie, za to z idealnie domkniętym budżetem.
Tylko co zrobimy, gdy pewnego dnia obudzimy się w Europie, która bez chińskiej stali i własnego koksu będzie mogła co najwyżej pomarzyć o jakiejkolwiek niezależności? Wtedy żaden urzędnik z Warszawy nie odpisze już na maila. Zostanie tylko wiatr hulający po betonowych placach dawnych kopalń i bardzo ładny, ministerialny raport o tym, jak pięknie udało się zrestrukturyzować problem... aż do całkowitego zniknięcia pacjenta.
#NieoPolityce